آنگاه که قلبم آوای ماندنت را زیر لب تکرار می کرد شبی نبود که حتی در باغچه ی کوچک خنده اش ،

ستاره ای بشکفد ...تنها سیاهی بود و بس! درست همرنگ چشمان ساکتم  نه رنگ اشکهای سردم ...

آنگاه که اندیشه ای تصویر تو را روی سنگهای بی خیالی حرفهاحکاکی می کرد ٬

هیچ کس معنی پرواز را از پرنده نپرسید

 هیچ کس حتی به دنبال بال شکسته ی احساسی زخمی ، قدم نگذاشت ...

همه سوار بر اسبهای بی اعتنایی با افتخار از کنار لحظه های تراشیده ام گذشتند و به برهنگی خیالم خندیدند...

...

تعظیم به زندگی چه سودی دارد وقتی حتی لحظه ای تسلیم نمی شویم و فقط عشق را با تقدیم

می خواهیم و تقدیر را تنها برای خودمان و تردید را در دوست داشتن ! ...