کاش ستاره نبودم تا باران را هر شب کنار چشمهایم لمس نمی کردم

           کاش ستاره نبودم تا رفتن ماه را در اوج تنهایی نظاره نمی کردم

          کاش ستاره نبودم تا انتظار را نمی فهمیدم و برایم شبی جز سحر نبود

             وای کاش ستاره نبودم تا حتی یکبار هم شده با او قدم بزنم 

        افسوس که او همیشه روی زمین سیر می کند و من در آسمان خیالات ...

شاید تکرار یک سلام  ، من را وادار به تنهایی کند

شاید دست دادن به دست های بی رحم عشق من را با خود ببرد تا دالان ناکجایی تا مرزبی اعتنایی

شاید حرف های نزده گفته شود اما وقتی من نیستم وقتی شکوه ها خسته اند وقتی سفر تور ا بخواند

شاید دروغ حقیقت یابد وقتی چشمهایم یادت نیاید

شاید هم پای شکسته ام را منع کنی از اینکه روزی بتواند  پا به پای تو قدم بگذارد

وشاید آن لحظه ای که تو مرا در آغوش گرفتی فراموش کردم این شاید ها روزی باید می شود ...!

         طرف از اشکهایم بی طرف شد    

                             نفس از قلب غم بی هم نفس شد

        غروب از غرب دل بی همسفر شد 

                           طلوع از سهم من غرق سحر شد

        پری رفت و شبش از آن دل شد

                                 منِ ِ خاکسترم ، آوارِ گل شد

       غزل در آسمانم  حرف او شد

                              ستاره ماند و کم کم ، آه ِ او شد

       دوباره قصه ها تکرار شب شد

                                   خیال خفته ام دیوارمن شد

       دوباره چشم باران بسته تر شد

                              صدای ماندنی ها خسته تر شد

      دوباره خنده ها ترس سفر شد

                                  نشان رفتنی ها بی خبر شد

     دوباره لحظه ها بی لحظه ات تنها شد

                             گفتن عشق هم ، کمی رسوا شد

     شاید از سردی نگاه گرمت

                              ستاره مُرد و انگار بی اثر شد

خسته شدم از اینکه جلوی بغضمو گرفتم ...

 خیلی وقته می ترسم شکوه کنم می ترسم بگن ستاره هنوز شاکیه ولی دیگه نمی تونم

ولی می خوام ایندفعه مثه بچه ها داد بکشم  جیغ بزنم که همه بفهمن چی می کشم

می خوام حرف نزنم فقط یک صدا و بلند گریه کنم

می خوام اینبار هر کی عشقو از دستم کشید بهش اخم کنم  منم زندگیشو ازش بگیرم

دیگه سکوت بسه دیگه بسه غصه خوردن دیگه تو خود ریختن حرفا بسه

می خوام از این به بعد بچه باشم واسه لحظه های غم ، بزرگ باشم واسه بخشیدن عشق

زیر باران غم رفتن هم عالمی دارد :

وقتی تو به قطره های چشم ستاره می خندی

وقتی من دریاد دستهایی هستم که در آن روزپاییزی زیرباران سرد زندگی ، گرمای روحم بود

و تو دریاد خنده های بی رنگ زمستانی ات

وقتی لحظه های عشقمون منو تو نداشت وقتی ما زیر یک چتر می خندیم و از خاطره ی عشق 

 می گفتیم نه از دردهای جدایی

وقتی جاده ی زندگی خیس بود و من روی برگهای مشکلات لیزمی خوردم

وقتی روی نیمکت بی ریایی با هم حرف می زدیم نه روی سنگ لجبازی

وقتی همه به صمیمیت قلبمون حسرت می خوردند نه اینکه واسه ی بچگیمون نصیحتمون کنند

وقتی من دست مهربانی ام را درازکردم و تو را در آغوش بیتهای شعرم کشاندم ....

کجاست آن روزهای بارانی دلتنگ نه این روزهای بارانی غم آلود جدایی ...

دنبال تو می گردم ولی نیستی     حالا که من گرفته ام چرا نیستی

  حالا که اشک ،غمم را شست      حالا که عشق ٬دلمرا کشت

                               چرا نیستی؟؟؟

   نیستی ببینی منم  باخته           به پای دوریت سوخته و ساخته 

     نیستی ، زندگی بی تو محاله     هنوزهم رفتنت برام سواله

نیستی ، شبها ، ستاره ابر است     باران جدایی ، غرور صبر است

                 نیستی ماه هم می داند تو دیگر نیستی 

گفتی غروب رفت من می آیم ... لحظه ها طلوع کردند پس چرا نیستی