سین سیمرغ که تو هستی           سین سایه بال خسته ات

    سین سبزی حضورت                سین ساغر شکسته ات

           سین سکوت لحظه های بودنت کنار قلبم

          سین ساحل کنارت که میشه بستر دردم

        سین ساز خسته ی تو صدای این تن خسته ام

بودنت برام شرار یه نگاه عاشقونه اس               

                 یه نگاهی که عمیقه گرچه خود پر از بهونه اس 

گرچه هفت تا سین ندارم      هفت تا شین به جاش میذارم

                                                   شین شعر عاشقونه

                                                    شین شهد یه ترانه

                                                    شین شور عارفانه

                                                   شین شرار یه بهانه

                                                  شین شراب حافظانه

                                                  شین شکایت شبانه

                                                  شین شوق کودکانه

      زندگی گل زردیست به نام غم

      مروارید غلطانیست به نام اشک

                                          آئینه ی شکسته ایست به نام دل

                                                و فریاد بلندیست به نام آه...

هوا سرد بود ٬ بوی نم شکنجه اش می داد ٬ پلک هایش خشک شده بود ٬اشک بدون آنکه

بخواهد صورتش را می شست ...

مرگ بی قرارانه صدایش می کرد اما او نمی خواست بمیرد و تنها صدای نفس های هم اتاقی اش

 امید زنده بودن را در دلش گرم می کرد ...

دلش تا آن طرف کوه پر بود ٬ پر از سنگ ٬ پر از دردهایی که تکه تکه یوجودش را می خراشید...

هیچ چیز مثل گذشته نبود...

دستان که تا دیروز گرم بود و مهربانی رگ هایش را پر کرده بود ٬ اکنون بی رحمانه خودزنی می کرد...

پاهایی که شوق در قدمهایش موج می زد و هرروز ٬ با کتانی های غرور بر تپه های جوانی می دوید

اکنون نای قدم زدن نداشت....

آخر چرا؟! به کدامین گناه و جرم؟!

خودش هم نمی دانست مجرم کیست و چرا به این زودی

دخترک افسانه ای عاشق قصه ها ٬ روی دست پلید جادوگر شهر ٬

                               جان سپرد...!