بهانه ات را هر شب از سپیدار باغ می گیرم و می گریم و تو در تصویر ستاره ها به من لبخند می زنی

هر صبح قصه ی جدایی ات را با نسترن ها می گویم و می گریم و تو در نغمه سرایی بلبل با من حرف می زنی

من خسته شدم از یکنواختی ٬ از اینکه هرروز با پروانه ها درددل کنم می خواهم به خزان تاریک قلبم نوبهاری سبز

ببخشم اما تو دل از سوسن ها بر نمی داری.....

دیروز ستاره ای از دیارت را بر سقف آسمان آویختم تا شاید برای بردن ستاره ات سراغی از من بگیری٬اما نیامدی

به شکوفه ها قسم ٬ به خاطر تو بهشتی در زمین به پا کرده ام به رنگ آسمان ٬ به رنک عشق و مهربانی....

می دانم باور نداری ٬ اما بارانی که قلب سیاهم را شست ٬ کوکب هایی که بهاری ام کرده اند ٬

صنوبری که اشک هایم را دید ٬ ستاره ای که تنها ماند ٬ شهادت می دهند که به شوق بازگشت تو دل تنگم را

جلا دادم و رنگین کمان مهر را در درونم شعله ور ساختم .....

                          ای گل یاسم بازگرد که من از آسمان چیزی کم ندارم

از اینکه دیر به دیر آپ می کنم شرمنده ام .....

احساس می کنم مطالبم دیگه به دل نمی شینه......

احساس می کنم کسی سبک نوشته هامو نمی پسنده......

ولی باز از رو نمی رم اینقدر می نویسم تا همه رو خسته کنم.....

تو این چند وقت که نبودم من و دوست همیشه عزیزم کولی یه وبلاگ جمع و جور(کافه ستاره) راه اندازی کردیم

که البته بیشتر زحماتش پای کولی جان بود ...خوشحال میشم حضور مهربانتونو از ما دریغ نکنید....

چون خیلی دلم گرفته بود یه شعر (درپیت) می نویسم امیدوارم تحملش کنید.....

وقتی که من می خونم ترانه جدایی                   

                            می ریزه رو جفتمون اشک های پر طلایی

می ریم به خونه هامون انگار چیزی نبوده                                                                                                             

                          چشمامونو می شوریم ٬ دورش بازم کبوده

هرکی بپرسه چته ؟! اصلا جواب نداریم                                                                                                                        

                               میون جمع که باشیم ٬ آروم قرار نداریم   

 دل تنگ بشیم و خسته ٬ بهانه گیر نمی شیم                                                                                                            

                عشقو دلو می فهمیم ٬ اسیر عشق نمی شیم

اگه تنها بمونیم این یکی رو می دونیم                                                                                                                              

                          که زجرو باید کشید به پای هم می مونیم

امشب آسمان تا انتها شکوه باران است و سرتا سر همه جا خاک نشسته است....

من ٬ تو ٬ آینه ٬ همه غبار آلودیم .....پس کجا باید رفت انعکاس طلایی چشم را نشانه گرفت...

همه چیز تاریک است و من گمشده ام ......

ومن ماندم آویزان جایی در بین زمین و آسمان .....

به تمنای نگاهی از سوی رحمت یار      تا بگیرم رخصت پرواز و دیدار نگار......

                 آسمان با من نیست   دل من رنگی نیست

                 کوچه ها پر شده اند       رد پای من نیست