 |
 |
|
| شکوه های شاکی ترین ستاره..... |
رفتن آمد و چرا جنس من زن شده است آخر اینجا سرماست مژه ام یخ شده است
سایه ام سفید و روح روی تپه های شنی همه جا سردو من پوششم تن شده است
خوب می دانم که رسید سر کشیدن پایان زیر فواره ای خونی ٬ صورتم تر شده است
فال واقعی بود و ترس ٬ خوردنی تر از قهوه بعد چای ترش زهر٬سینه ام له شده است
همه جا زمینو یک باران حامی تولد نوزاد لحظه ی درود تلخ وزن من کم شده است
یک نفر برای ترسیدن نفسم گمشده است چمدان بسته و زرد رفتنم مرگ شده است
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم مرداد 1385ساعت 15:49 توسط ستاره |
|
صورتم صورتی شده است و قلبم سرخ آسمان دخترانه می گرید....... تنفر ٬ عشق ٬ رنج و غرور ............. کاش ماه کودکانه برگردد......... زهر ٬ درد و شکوه های دل ............ دختری بی بهانه می خندد...... صبر ٬ عقل و احساس و کمال ......... سرنوشتش به چه دل می بندد؟ تلخ ٬ ترش ٬ شیرین و ملس ........... مزه اش خیره به در می گندد..... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 13:45 توسط ستاره |
|
قفل شکنجه رها ٬ فرشته آزاد شد نگاه من صبور و سوی دلت رود شد آه نحیف دلم سوخت و بر شانه ات مثل نوای یتیم ٬ روی زمین عود شد قلب صدایم شکست ٬ خستگی ام خسته شد مرگ نگاهت رسید ٬ لرزش تن زود شد کاش ندا می رسید ٬ کاش خدا می رسید حیف که این رفتنت برای غم سود شد قاصدک روانت ٬ به بال شب پر کشید بوی سکوتت رسید ٬ روز شب آلود شد |
|||
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم مرداد 1385ساعت 11:29 توسط ستاره |
|
تکیه داده ام همین امروز به فرداها ....آرام ٬مهربان٬ساده تر از همیشه...پَر شده ام ٬ بال...و خیالم آزاد..... دیده گانم روشن..و نفس هایم عمیق..و من بیشتر محو تماشای افق ها شده ام............. کاش در این دریا ..در این مرزها..در این هوا ..که صخره شدن می آموزم٬زمزمه ای بجوشد٬به سخره ام نگیرد.. و کاش اطمینانم دهد: که من هم حق دارم!!! برای خیره شدن..برای سکوت..برای لحظه ای تنهایی.. برای ثانیه ای گریه وآه..برای یک لمحه لبخند......!!! و کاش روزی می رسید٬تمسخری جمله هایم را تعقیب نکند...و کاش قلبی زجرم بفهمد.................... قسم به خنده های کودکانه ام که هیچ نمی خواهم...! زندگی٬ خنده ٬آه ...گریه و هزاران جنس دیگر ارزانی یتان.! نوش جان! |
|
+ نوشته شده در
جمعه ششم مرداد 1385ساعت 9:10 توسط ستاره |
|
|
به نام اوکه پیدا شدنی است.....
بازهم یک لحظه جدایی ٬ درد بی درمان جنون سیاهی را بر گوش سنگین بی رحم مغزم سوار کرد و
بی رحمانه به سمت صحرای ناشناخته ی بی تو بودن ٬ رهایم کرد و من چه ساده تو را از دست دادم.
به طریقی که هیچ گاه اندیشه اش هم افکار مرا نوازش نکرده بود اما ناگهان حقیقتی تلخ ٬ تلخ تر
ازسوگند زهر آلود ٬ آسمان دلم را آزرد و گام های ضعیفم را به دالان سیاه افکار بددل هدایت کرد و همان لحظه
در اوج غرور ٬ سوگند خورد تو را از من بگیرد......
چه لحظه هایی که بی تو من مردم حضور تو عشق من بود و من مردم افسانه ی سوار دلت باورم نبود عنان تو دست من بود و من بردم
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دوم مرداد 1385ساعت 15:51 توسط ستاره |
|
){kind=link}
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره من |
من ستاره ، از آسمان دلهای عاشق ، 16 ساله رو زمینم و آسمونی زندگی می کنم.....
|
| پیوندهای روزانه |
|
کافه ستاره آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 آبان 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 تیر 1385 |
| آرشیو موضوعی |
|
دل نوشته هایم |
|
RSS
|