می خوام برم تک و تنها              تو باشی و منو ابرا

         می خوام برم یه جای دور        منو تو و یه دنیا نور

           می خوام برم تا بدونی   چه خوبه وقتی بمونی

        می خوام برم شاید بشه    یه لحظه بی تو سر بشه

            می خوام برم تا بتونم    از همه چی دل بکنم

        می خوام برم تو شبو سرد    بی غصه و بی غمو درد

        می خوام برم بی دردسر  اگرچه هست این همه در

           می خوام برم دریا بشم   نه ماهی و صدف بشم

           می خوام برم تا همیشه  نگات کنم از تو شیشه

            می خوام برم با افتخار    نباشی تو در انتظار

        می خوام برم تا انتها              تا هرجا که باشه خدا

خداحافظ لحظه های غریب آسمون ستاره بارون

خداحافظ صفحه های تنهایی و حرفهای درگوشی

خداحافظ اشکهای بی صدای ستاره

خداحافظ خنده های کودکانه ی بی چشمورو

خداحافظ غروب غم زده ام خداحافظ پری کوچک غمگین قصه ی تلخ

خداحافظ کلبه ی دوستی ستاره خداحافظ هیچ کس بارون زده

خداحافظ عاشق فراری خداحافظ نوید خوشبختی....

و سلام کنکور بی احساس زندگی !!!!!

از الان تا اطلاع ثانوی ستاره بی ستاره !

شما که هیچ وقت نوشته های منو نمی خوندید فقط یه نفر حرفامو میشنید که اونم از این بعدشم می شنوه 

اگرم واقعا دلتون تنگ شد (که می دونم نمیشه) پستای قبلیمو بخونید

برام خیلی دعا کنید ...

آنگاه که قلبم آوای ماندنت را زیر لب تکرار می کرد شبی نبود که حتی در باغچه ی کوچک خنده اش ،

ستاره ای بشکفد ...تنها سیاهی بود و بس! درست همرنگ چشمان ساکتم  نه رنگ اشکهای سردم ...

آنگاه که اندیشه ای تصویر تو را روی سنگهای بی خیالی حرفهاحکاکی می کرد ٬

هیچ کس معنی پرواز را از پرنده نپرسید

 هیچ کس حتی به دنبال بال شکسته ی احساسی زخمی ، قدم نگذاشت ...

همه سوار بر اسبهای بی اعتنایی با افتخار از کنار لحظه های تراشیده ام گذشتند و به برهنگی خیالم خندیدند...

...

تعظیم به زندگی چه سودی دارد وقتی حتی لحظه ای تسلیم نمی شویم و فقط عشق را با تقدیم

می خواهیم و تقدیر را تنها برای خودمان و تردید را در دوست داشتن ! ...

دوباره مثل لحظه ها ی کودکی روی صخره ی بی خیالی تکیه دادم و به تو و بازی دنیا می خندم

داره شب میشه ولی بازم می مونم شاید از پشت درختا مثه اون روزا برام دست تکون بدی و

شایدم یهو دستای گرمتو روی چشام بگیری و من مطمئن داد بزنم که خودتی !

...

می شنوی ! این صدای همون رودخو نه ایه که آهنگ صدات بود و منو تا عمق دریا خیس می کرد

یادته چقدر باهم تا تهش دویدیم و تو یه بارم لیز نخوردی اما من همیشه زیر پای تو پرت می شدم

 تو شاخه هایی که با خنده هات هیچ وقت نذاشتی جلوی چشمامو بگیره

...

و حالا اون رودخونه هست اما دیگه تو نیستی که جریان شفافیتش باشی

دیگه مثه اون روزا قطره هاش شعر نمی گه دیگه دستامو نوازش نمی کنه  .. .فقط آروم لحظه هارو

می شمره و ستاره رو می بره به دره ی یه خاطره که امروز تو رو فقط یاد یه بازی می یاره ...

بازی دنیا و شاید بازی عشق !

دوست داشتن ٬ ایستادن و زیر باران با هم خیس شدن نیست ...!

دوست داشتن آن است که :

 زیر باران برای دیگری چتری شویم و او هیچ وقت نفهمد که چرا خیس نشد ...!